Zaburzenia lękowe

Unikanie sytuacji, których się boimy krótkoterminowo łagodzi lęk. Niestety długoterminowo powoduje, że lęk narasta, aż staje się nie do zniesienia. Zaczynamy unikać coraz więcej sytuacji i wyobrażamy sobie coraz gorsze scenariusze.
Kiedy nauczymy się, że lęk nie zabija, że można przeżyć, trudną sytuację (np. społeczną), a straszne scenariusze, które przewidujemy okazują się nierealistyczne przestajemy się bać.
Dzięki temu, że terapeuta pomaga ustalić hierarchię lęków, motywuje, oraz towarzyszy w trudnych sytuacjach, pacjent powoli pokonuje lęki i wychodzi ze swojej fobii, lęku społecznego, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Najbardziej skuteczne jest leczenie poprzez ekspozycję. Terapeuta najpierw bada z pacjentem strukturę jego lęków, ustala hierarchię, od najbardziej uciążliwych do mniej uciążliwych. Potem pacjent stopniowo konfrontuje się z tymi lękami. Sam, albo wspólnie z terapeutą, wystawia się na działanie bodźców, których się boi. Może się to dziać w gabinecie, na przykład ekspozycja w wyobraźni, kiedy pacjent wyobraża sobie rzeczy, zdarzenia, których się boi. Celowe wywoływanie ataków paniki, by zobaczyć, że można je przeżyć. Terapeuta może również ustalić sesję w plenerze, np w zoo jeśli fobia dotyczy pająków, albo na lotnisku, jeśli dotyczy latania, albo w restauracji, jeśli jest to lęk społeczny i pacjent boi się zamówić dania w restauracji.
Zaburzenia psychiczne często występują razem, dlatego w centrum DBT zawsze zaczynamy od diagnozy. Dopiero potem planujemy leczenie dopasowane do konkretnej konfiguracji problemów. Jednak terapia dialektyczno-behawioralna opiera się na konkretnych umiejętnościach (zobacz szczegółowo rozpisane zajęcia grupy by zrozumieć dokładniej o co chodzi).
Pewne elementy terapii są stałe niezależnie od problemów, np.:

• Analiza Zachowania: aktualnie wszystko dzieje się poza twoją kontrolą. Nie wiesz, dlaczego zaczynasz unikać kolejnych sytuacji, nie wiesz co zrobić, by to zmienić. Wspólnie się tego dowiemy, robiąc analizy zachowania i planując odpowiednie rozwiązania.
• Samowspółczucie: uważasz, że jesteś słaba, przewrażliwiona, śmieszna. To wewnętrzny krytyk tak ci dogaduje. Nie tylko obniża nastrój, ale też uniemożliwia pracę nad sobą, by go uciszyć uczymy się samowspółczucia.
• Regulacja emocji: twoje życie/ wnętrze to chaos. Nie panujesz nad emocjami, myślami. Unikanie pomaga ci się od tego odciąć. Nauczysz się innych metod radzenia sobie z emocjami.
• Odporność na stres: wiele osób unika sytuacji z powodu stresu/ trudnych sytuacji. Zwiększenie odporności na stres może rozwiązać problemy z lękiem.

Lęk będzie coraz głębszy i osoba będzie unikać coraz większej ilości sytuacji. W końcu może dojść do sytuacji, że całkowicie wycofa się z aktywności. Unikając sytuacji, które generują nieprzyjemne emocje, zarazem unika sytuacji, które mogłyby być przyjemne, unika życia. Nie uprawia sportów, nie chodzi do szkoły, nie rozwija się, w skrajnych przypadkach może przestać wychodzić z domu, odizolować się od ludzi. W mniej skrajnych przypadkach będzie prowadzić życie na 50% swoich możliwości, nie robiąc wielu rzeczy z powodu lęku.

• W zaburzeniach lękowych umiejętności DBT są również bardzo pomocne, dlatego zrobienie treningu umiejętności DBT 1) samodzielnie może być skuteczną metodą. Trening (możesz pobrać z bloga emocjepro.pl + dodatkowo kupić książkę w której jest wszystko dokładnie opisane). Na blogu mamy też artykuły które szczegółowo opisują metody radzenia sobie z różnymi zaburzeniami lękowymi.
• Znaleźć fajnego terapeutę pracującego w ramach NFZ, fundacjach czy w centrum kryzysowym i przerabiać materiały/ćwiczenia z jego wsparciem.
• Jeśli taki „darmowy” terapeuta nie może pomóc w robieniu ćwiczeń czy w planowaniu i wykonaniu ekspozycji, to przerabiaj materiały samodzielnie ale niech ten psycholog będzie dla ciebie oparciem bo to bardzo potrzebne, by zmierzyć się ze swoimi demonami.
• tutaj lista pomocnych artykułów:

Można zrobić dokładnie to, co zrobiłby terapeuta. Oswajać się stopniowo z sytuacjami, miejscami, których dotychczas się unikało. Pamiętając, żeby okazywać sobie zrozumienie i cierpliwość. Ważne jest też, by nie uciekać przed nieprzyjemnymi emocjami. Emocje, choćby nie wiem, jak nieprzyjemne da się przeżyć.
Można konfrontować się ze swoimi lękami z bliską osobą, z którą czujemy się bezpiecznie. Natomiast robienie tego będąc pod wpływem leków będzie miało ograniczoną skuteczność. Kluczowym elementem jest odczucie pewnego poziomu stresu. Bez tego korektywny proces uczenia się, nie dojdzie do skutku.