Samouszkodzenia, autoagresja

Samouszkodzenia wzbudzają bardzo dużo emocji. Często nawet wśród osób, które zajmują się zdrowiem psychicznym. Błędnie nazywane są parasamobójstwami, czy gestami samobójczymi. Niepotrzebnie, ponieważ samouszkodzenia, to coś innego niż próby samobójcze, co nie znaczy, że można, takie zachowanie bagatelizować. Zawsze należy uważnie przyjrzeć się przyczynom i koniecznie poszukać pomocy dobrego specjalisty. Zwykle osoby ranią siebie ponieważ nie mogą znieść silnego napięcia emocjonalnego i sprawienie sobie fizycznego bólu pozwala im choć na chwilę uciec od wewnętrznego bólu. Nastolatki lub dorośli nie potrafią poradzić sobie z emocjami i robią to zadając sobie ból. Ból fizyczny pozwala im rozładować nagromadzoną złość, wstyd, smutek, wszelkie nieprzyjemne doznania emocjonalne. Druga grupa, przeciwnie, cierpi z powodu anhedonii, (otępienia emocjonalnego) często w wyniku stresu pourazowego, depresji i zadaje sobie ból, żeby poczuć cokolwiek, żeby poczuć, choć przez chwilę, że są żywi. Wolą czuć ból fizyczny, niż nie czuć niczego. Samozranienia mogą być też komunikatami, wołaniem o pomoc. Osoba z różnych przyczyn nie potrafi poprosić o pomoc w inny sposób. To często jedyny sposób w jaki komunikuje swoje problemy.

• cięcie się, drapanie, rozdrapywanie ran
• bicie siebie, przypalanie, gryzienie
• uderzanie głową w ścianę
• robienie sobie samodzielnie tatuaży
• wyrywanie sobie włosów, nakłuwanie
• wkładanie przedmiotów

Często występują u osób, które stosują samouszkodzenia:

• Zaburzenie Osobowości z Pogranicza
• Zaburzenia Odżywiania
• Zaburzenia związane z substancjami psychoaktywnymi
• Zaburzenia depresyjne
• Zaburzenia lękowe

Na pewno trzeba nakłonić taką osobę na wizytę u specjalisty, który dokładnie określi przyczyny samouszkodzeń i zacznie konieczne leczenie. Warto zawsze rozmawiać z taką osobą i wprost zapytać się dlaczego to robi. Jaki jest powód i zamiar. Trzeba ustalić, czy robi to by poczuć ulgę w napięciu, czy może dodatkowo ma myśli lub zamiary samobójcze. Zawsze potrzebna jest otwarta rozmowa. Należy okazać współczucie i zrozumienie oraz wsparcie.

Udawać, że nic się nie stało. Jeśli osoba, używa samozranień, jako wołania o pomoc, to ignorowanie jej, może pogorszyć sytuację. Mówić, że osoba „tylko chce zwrócić na siebie uwagę”, „nie wie, co to prawdziwe problemy”. Jednocześnie robienie z tego wielkiej sprawy, może doprowadzić do ukrywania kolejnych incydentów samouszkodzeń. Należy podejść do zdarzenia z wyczuciem, bez nadmiernego wyolbrzymiania, czy bagatelizowania problemu. Nie wolno karać, zawstydzać, wyszydzać, śmiać się, załamywać się, wszelkie skrajne reakcje nie są tutaj wskazane.